در آستانه پیری

در آستانه پیری گلایه از شب دنیا

بد است مرد حسابی به احترام دیازپام

بدون قصه و بوسه تلاش کن که بخوابی

تو مثل برده خانه وبال گردن روزی کسی نگفت نباید که از نهاد بسوزی

تو آفتاب نبودی که بی دریغ بتابی

چه اسب ها که درونت به اهتزاز در آمد به شیهه عمر گلویت کشان کشان به سر آمد

تو را که بست به گاری که روز مزد عذابی

لگد زدند به شیری که صبر غرش او بود شکست یوزپلنگی که رام و آینه خو بود

و از فراز دهانی سقوط کرد عقابی

دلیر ماندی و نان را به خون زدی که نمیری به هرزه پا ندواندی

از این دوندگی آخر چه میرسد به جماعت جز آخوری و طنابی

شناسه عالمی اما شناسنامه نداری